கற்றதனாலாய...

          சிறுபிள்ளைக் காலங்களில் நான் படித்த பள்ளியில் ஒரு செயல் நடைமுறையில் இருந்தது.தினமும் பள்ளியின் இறைவணக்கக் கூட்டத்தில்,இடையே ஒவ்வொரு வகுப்பிலிருந்தும் எவரேனும் ஒருவர் வந்து ஒரு திருக்குறளையும் அதற்கான பொருள் விளக்கத்தையும்,உடன் ஒரு பொது அறிவுத் துணுக்கையும் அங்கு கூடியிருக்கும் சக மாணவர்களிடையே பகிர்ந்துவிட்டுச் செல்லவேண்டும்.தன் முறை வரும்போது பலர் வேண்டுமென்றே நழுவி எங்கேனும் சென்றுவிடுவர்.அத்தகைய சமயங்களில் அன்று வானொலியில் கேட்ட செய்திகளை வைத்ததும் நினைவில் இருக்கும் ஏதேனும்  ஒரு குறளைக்  கூறியும் ஒப்பேற்றிவிடுவதுண்டு.அதனாலேயே வேறு பள்ளி மாறும் வரை G.Aishwarya என்ற பெயர் GK Aishwarya என்று  அழைக்கப்பட்டதுண்டு(இதில் கொடுமை இந்த கோவிந்தராஜனும் & குடும்பத்தாரும்,அவர்களுடன் சேர்ந்துகொண்டு அவ்வாறு விளித்ததுதான்).இவையெல்லாம் நிகழ்ந்து பலபல வருடங்கள் கடந்தாயிற்று.

              அப்போது என் செயல் எனக்கு நல்லதுதான் செய்தோம் என்ற எண்ணத்தை அளித்தாலும்.அதை இப்போது யோசித்தால் அது எனது சுயநலத்தை மட்டுமே வெளிப்படுத்தியதோ?,என்ற உணர்வை ஏற்படுத்துகிறது.  ஒருவேளை நான் முன்சென்றிராது,வேறு ஒருவருக்கு நான் அறிந்துகொண்டவற்றை கற்பித்துவிட்டு முன் அனுப்பியிருந்தால் இத்தகைய உணர்வு இப்போது எழும்பி இருக்காதோ?!.கற்க எவரேனும் முன்வந்திருபபரா?!.நான் எவ்வாறு அதைக் கற்றேன் எப்படி?எவ்வாறு? என்ற கேள்வி என்னுள் எழுந்ததாலா?.நம்மில் எத்தனை பேருக்கு அகரத்தின் ஆதி பற்றி தெரியும்?.எத்தனை பேரில் எப்படி? எவ்வாறு? ஏன் ? என்ற கேள்வி எழுந்திருக்கும்,அது இசையாயினும் சரி ,இலக்கியமாயினும் சரி.அண்மையில் நட்பு ஒன்றிடம் புத்தகங்கள் பற்றி பேசிக் கொண்டிருந்தபோது நட்பின் பதில்   இதுவாக இருந்தது,"புத்தகம் எல்லாம் நமக்குப் புரியற மாதிரி எழுதணும்,பலது நமக்குப் புரியறது இல்ல அதனால அவ்வளவா படிக்கறது இல்ல".ஆனால் புத்தகங்களைப் புரிந்துகொள்ள ஆர்வத்துடன் எத்தனை பேர் எத்தனித்து இருக்கிறோம் என்பது ஐயமே!.பன்னிரண்டாம் வகுப்பு பயிலும் தம்பி குனிந்தபடி ஒரு வரியை புத்தகத்தைப் பார்த்து படித்துவிட்டு,நிமிர்ந்து சுவற்றை நோக்கியபடி அதனை பத்து முறை மனனம் செய்கிறான் .அவனைப்  பொறுத்தவரை கற்றல் என்பது அவனோடு நின்றுவிட்ட ஒன்று,தான் மட்டும் புரிந்துகொண்டால் போதும் என.பாட்டி மார்கழி மாதமானால் தொலைக்காட்சி  முன் அமர்ந்து அதில் ஒளிபரப்பப்படும் "பிபரே ராமரஸங்களை" தலையை அசைத்தபடி கேட்டுக் கொண்டிருப்பார் ,பொருள் எதுவும் புரிந்திராது.பின்பு அந்த தலையாட்டல்கள் எதற்கு?, "ராமர்" என்ற பெயர் கொடுக்கும் ஒரு உருவற்ற பிடிப்பினாலா?,மெச்சிமைத்தனத்தாலா? அல்லது அச்சத்தாலா?.அதே பொருள் பற்றி தன்னிடம் வேறு எவரும் கேள்வி எழுப்பிவிடமாட்டார் என்ற அவநம்பிக்கை.
              தவறு எவரின்பால்? கற்பவர்,கற்றல் என்பதன் பொருள் சரியாக உணராததாலா?!, கற்பிப்பவர் கற்பித்தலின் பொருள் உணராததாலா?!..திருக்குறளை பிறமொழியாளர்கள் உணரவேண்டும் என  அதனை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கும் சிலர்.பிறமொழிக் களஞ்சியங்களை நம் மக்கள் புரிந்துகொள்ள ஏன் வழிவகை செய்வதில்லை?!."ஸ்வாகதம் கிருஷ்ணா!",என்றதும் "அருமையாப் பாடியிருக்காங்கய்யா!" என்னும் சிலர் "அலைபாயுதே கண்ணா!" என்பதைத்தான் மனதாரத் தாமும்  பாடுகின்றனர்.
             மூன்றாம் வகுப்பில்தான் முதன்முதலில் ஹிந்தி கற்பதற்காக சிறப்பு வகுப்பு சென்றது.அப்போது தூர்தர்ஷனில் "மிளே சுர் மேரா துமாரா!" அடிக்கடி ஒளிப்பரப்பபடும் ஒன்று.ஹிந்தி கற்ற ஒரு ஆர்வக் கோளாறில் அப்பாடல் வரியை தமிழில் மொழிப்பெயர்க்க எத்தனித்ததுண்டு(ஒரே பொருள் கொண்ட வரியையே பல மொழியில் பாடி இருப்பர் என்று அப்போது எனக்குத் தெரியாது).இசைக்காதலை அழகாய்த் தாய் மொழியில் வெளிப்படுத்திய வரிகள் அவை.உணர்ச்சி மிக்க வரிகள் பொதிந்த ஒரு கதை,எங்கோ அப்பட்டமாய் ஒரு இடத்தில் முற்றுப்புள்ளி வைக்கப்பட்டிருக்கும்.தன் உள்ளார்ந்த உணர்வுகளையே மிகையாய் வெளிப்படுத்தும் அவ்வரிகள் சுயநலங்கள் என்றே தோன்றும், அத்தகைய எழுத்துக்கள் படிப்பவரை ஈர்த்து அவர் மனம் சிந்திக்க வைத்து ,ரசிக்க வைத்தாலும். கற்பவர் கற்பிப்பவர் என்று இரு நிலையைப் பார்த்தால், "மகாகணபதிம்!" மேல்தட்டின் அடையாளம் போலவும் ,எட்டுக் கட்டையில் எங்கோ கேட்கும் "கணபதியே வருவாய்" மார்கழி மாதத்துப் பொங்கல் சேர்க்கை போலும் ஆகிவிட்டது.இத்தகைய நிலையில்  இவர்களுக்கு ஏன் "why this kolaveri"-யும் "evandi unna peththaan"-னும் பிடித்திருக்கிறது என்று கேட்பவர்களிடம், "நீ எத்தனை முறை உமது "வைஷ்ணவ ஜனதோ"-க்களை இவர்கள் புரிந்துகொள்ளுமாறு உரைத்திருக்கிறாய்?",என்று கேட்கத் தோன்றுவதை தடுக்க இயலவில்லை(இரண்டுமே இதை தட்டச்சிக்கொண்டிருப்பவர்க்கு   பிடிக்கவில்லை என்பது அவரது தனிப்பட்ட விருப்பெனினும்!).இந்த கற்றல் என்பது இயற்கை,இசை, இலக்கியம் எனத்தொடங்கி ஆழ்கடலின் அடிவாரம் போல் ,புதிரான  வாழ்க்கையில் பாய்ந்து நிற்கிறது.
கடல்!,கடலின் ஆழம்தான் எவ்வளவு அத்தனையிலும் இருப்பது உயிர்கள் மட்டுமா?!,எழுப்பப்படாது நம்மில் பொதிந்திருக்கும் கேள்விகள் பலவற்றிற்கான விடைகளும் கூட. கேட்டுவிடுவோமே கேள்விகளை கடற்பக்கம் திருப்பப்பட்ட சுனாமிகள் என.மனிதனோடு அவன் மனமும்  பிழைத்திருக்கும் இக்கரையில்..

கதர் கச்சம் அணிந்ததனால் 
காந்தி மகான் என்று ஆகிவிட்டான்,
மனிதப் பித்தம் தெளிந்தவன் நீ 
பித்தென்று தூற்றப்பட்டாய்!..

மகான் வழி சென்றார்,  
மக்கள் அடிமைதான் இன்றும்,
கவி நீ மட்டும் சுதந்திரம் எய்த!..
 
மனம் கற்றது உன் தமிழை,      
அது ஒவ்வாது  இவ்வுலகை, 
அது ஒவ்வாது அம்மகானை.. 

  

சுஜாதாவும்..! சுஜாதாவும்..!

         அர்த்தங்களைத் தேடித் துவங்கும் வாரநாட்கள் வார இறுதியில் அந்த அர்த்தங்களாகவே மாறிவிடும்.அட! வாழ்வு என்பது இவ்வளவுதானா?!,என்று உறங்குவதற்குக் கண்களை மூடும் சமயம் தோன்றும் ஞாயிறு இரவுகள்,திங்கள் அன்று அடுத்த பிரம்மாண்டத்தை நோக்கிக் கண்களைத் திறக்கும்வரை.இந்தவாரம் கூட அப்படித்தான் துவங்கியது தோழி ஒருத்தியின் குறுஞ்செய்தியுடன். "And thr starts another week :(" என்று. அதற்கு "and thr awaits one happy end  too,Lolita morning :),Adventurous n pleasant day(s) ahead "  என்று பதில் அளித்துவிட்டு காலையைத் துவக்கினேன்.சொன்னதுபோல்தான் இருக்கவும் செய்தது வார இறுதி. சத்யமில் "எங்கேயும் எப்போதும்"-மா அல்லது நந்தம்பாக்கத்தில் தோழி ஒருத்தியுடன் சூப்பர் சிங்கரா என்ற இரு தேர்வுரிமையில், நான் கண்டிப்பாக அப்படத்தை ரசிப்பேன் என்று என் மாமா சொல்லி,முன்னமே டிக்கெட் புக் செய்திருந்த காரணத்தால் முதலாவதைத் தேர்வு செய்தேன்.பயிற்சி காலங்களில் விடுப்பு தர இயலாது என்ற மேனேஜரிடம் "சார்!படம் பார்க்கச் செல்ல அனுமதி வேண்டும்",என்று நேரடியாகக் கேட்டதும் முதலில் முறைத்தாலும் பின் சிரித்துவிட்டு அனுமதி தந்தார்.ஒன்றரை மணி நேரம் முன்னதாகவே அலுவலகத்தை விட்டுத் துவங்கியது வெள்ளிக் கிழமை வார இறுதி.
         "எங்கேயும் எப்போதும்"- இசை இன்னோரு முறைக் கேட்டால் பிடித்துவிடும் என நினைக்கிறேன்.மற்றபடி வாழ்வின் யதார்த்த நிகழ்வுகளை யதார்த்தமான பாத்திரங்களின் யதார்த்தமான நடிப்புகளோடு நகர்த்திச் சென்றுள்ளார்.fox-உம் ஏ.ஆர் முருகதாசும் சேர்ந்து தயாரிக்கும் அளவிற்கு படத்தில் என்ன இருக்கும் என்ற எதிர்பார்போடு சென்றேன்.ஆனால் படம் துவங்கிய நொடிமுதல் அந்த இருவருமே நினைவில் வரவில்லை.பார்த்து வெளியேவருகையில் ஒரு திருப்தி மட்டும்.நடுநிசி நாய்கள் படத்தை GVM இறுதியில் ஒரு டாகுமெண்டரி கதையாக மாற்றியது போல் சரவணன் தவறு செய்யாது அழகாக காட்சிக்குக் காட்சி நகர்த்திச் சென்றுவிட்டார்.அஞ்சலி தன் காதலை வெளிப்படுத்திய விதம் கண்டு.கல்லூரிக்கு சான்றிதழ்கள் வாங்கச் செல்லுகையில் பேருந்தில் அருகில் அமர்ந்திருந்தவர் ரத்ததான அட்டை ,கண்தான அட்டை தன் கையில் வைத்திருந்தார் என்ற ஒரே காரணத்திற்க்காக அவரைக் கேள்வி கேட்டு துளைத்ததுதான் நினைவில் வந்தது.பாவம் அம்மனிதர்.
             படம் முடித்து வீடு திரும்ப,பூஜா தொலைக்காட்சியில் "அன்பே இது நிஜம்தானா?!" என்று பாடத் தொடங்கி இருந்தார்",பலருக்குப் பிடித்த பாடல் எனினும், பெரும்பான்மையான மக்கள் கூட்டத்தை கவரும் அளவிலான பாடல் அது இல்லை."நல்ல பாட்டுதான்.ஆனா லார்ஜர் மாஸ்-க்கு இது ஒத்துவராதே மாமி இவோ ஏன் இந்த  பாட்ட எடுத்துருக்கா?!",என வீட்டு வாசலில் இருந்து சொல்லிக்கொண்டே வந்தேன். "தெரில!முதல் ரௌன்ட்ல நல்ல பாட்டு,மன்னவன் வந்தானடி! பாடினா" என்று பதில் அளித்தார் அவர்.அந்த பதிலை முதலில் என்னால் நம்ப முடியவில்லை, காரணம். நான் வியாழன் அன்றே அலுவலக நண்பர்களிடம் "பூஜா மன்னவன் வந்தானடி பாட சான்சஸ் நிறையா இருக்கு" ,என்று கூறிக் கொண்டிருந்தேன்.ஏனெனில் சென்ற முறை அல்காவின் "சிங்கார வேலனே"  ,மக்களைப் பெரிதளவில் சென்றடைந்தது.அதற்கு நிகராகத் தரவேண்டும் என்றால் அது போன்ற பாடலைத் தான் பூஜா பாடுவார் என்ற எண்ணம்."மறைந்திருந்து பார்க்கும்",பாடலை அவர் முதலிலேயே பாடிவிட்டதால் இப்பாடலைப் பாடுவார் என்று ஊகித்தேன்.மேலும்,"மயக்கம் என்ன?" படப் பாடல் கேட்டு பிடிக்காவிடினும் அதனை முணுமுணுத்துக் கொண்டிருந்தேன் அதிலிருந்து மீள்வதற்காக , ஐபாடில் "மயக்கம் என்ன?! இந்த மௌனம் என்ன?!" பாடலை கேட்டுவிட்டு அதற்கு முன்பிருந்த "மன்னவன் வந்தானடி!" பாடலை வியாழன் மதியம் யதேச்சையாய் கேட்கத்துவங்க,"கண்டிப்பாய் இதைத் தான் பாடுவார் பூஜா!".என்ற எண்ணம் ஆழமாகப் பதிந்துவிட்டது.கௌஷிக்கும் இல்லை ஸ்ரீநிவாசும் இல்லை,சத்யாவையும் சந்தோஷையும் தேர்ந்தெடுக்கமாட்டார்கள் என்று தெரியும்,சாய் பாடுவது பிடித்தாலும் அவரைப் பிடிக்கவில்லை.ஆனால் கண்டிப்பாக பூஜா அல்லது சாய்தான் தேர்வு செய்யப் படுவார்கள் என்று இருவேறு காரணங்களுக்காக தோழியிடம் கூறி இருந்தேன்.கௌஷிக்கை விடுத்து சாய்-யை வைல்ட் கார்ட் ரௌன்டில் தேர்வு செய்தபோதே அதை முடிவும் செய்துவிட்டேன்.விஜய் டிவி வரவர, தன் முந்தைய படங்களில் நடித்தவர்களைத் தன் அடுத்த படத்தில் ஆங்காங்கே சிறுசிறு பாத்திரத்தில் நடிக்கவைக்கும் வெங்கட்பிரபு போல் ஆகிவிட்டது.கௌஷிக்கை அக்கூட்டத்தில் ஒருவராகப் பார்த்ததும் மனசு ஆறவில்லை சார்!.
பாடல்களைப் பாடுபவர்களுக்கும் நிகழ்ச்சியாளர்களுக்கும் ஒரு வேண்டுகோள் முதலில் இந்த trademark பாடல்களைவிட்டு வெளியே வாருங்கள்.இந்த ஸஸ ரிரி உடைய பாடல்கள் எல்லாம் அரைகுறை இசைஞானம் உள்ள பாமரத்தால் மட்டுமே ரசிக்க முடியும். பாமரர்களில் பலர்,பாடல்கள் பிரபலம் என்ற ஒரே காரணத்திற்காகவே அதற்குக் கைகளால் அபிநயம் பிடித்துவிட்டு நகர்ந்துவிடுகின்றனர்.
              சனிக்கிழமையும் அலுவலகம் உண்டு ஆனால் பணி மட்டும் வேறு.பணி என்று சொல்லுவதை விட,விலைமதிப்பற்ற தருணம் என்று சொன்னால் பொருத்தமாக இருக்கும். சென்னை வரும் நாட்களில் முன்பெல்லாம் நேரம் கிடைக்கையில் அன்னை இல்லம் செல்வதுண்டு.இப்போதுள்ள அலுவலகத்தில் சனிக்கிழமைகளில் அன்னை இல்லம் அல்லது வரதப்பர் சிறுவர்கள் இல்லத்திற்கு வார இறுதிகளில் அவர்களாகவே எங்களை அனுப்பி வைக்கிறார்கள்.கேட்கவா வேண்டும்?!.வார இறுதியிலோ அல்லது வார நாட்களிலோ கூட அங்கு சென்றுவிடுவது உண்டு.இந்த வாரம் வரதப்பரில்,வெளி உலகம் ஆச்சரியப் படும் அளவிற்கு திறன் உள்ள பிள்ளைகள் அனைவரும்.இந்த வாரம் சந்தித்தது இரண்டு சுஜாதாவையும்,ஒரு ஜோதிகாவையும்,ஒரு ஈஸ்வரனையும்.அப்பிள்ளைகளின் பெயர்கள்.முதலில் பெயர் கேட்கையில்,"அவ பேர் ஜோதிகா கா,அவன் பேர் ஈஸ்வரன் கா,எங்க பேறு சுஜாதா கா",பேருக்கு ஏத்தமாதிரியே "அளகு" பண்ணிட்டே இருக்கும் கா அது" என்றால் ஒரு சுஜாதா.ஈஸ்வரன் தன் பெயருக்கு ஏற்றார் போல் நடனம். ஆடிக்கொண்டே இருந்தான்,"புலி உறுமுது புலி உறுமுது" என்று.மற்றவர்களைத் தவிர்த்து அவன் மட்டும் கடந்த இரு வாரங்களாகப் பழக்கம். 

நான்: daaaai! வேற  ஸ்டெப் மாத்தி ஆடுடா. 
ஈஸ்வரன்: akkaa!நீங்க  அதுகூட ஆட மாட்டிங்க போங்க.
நான்: daaaai!அதெல்லாம் இல்ல கத்துகிட்டேண்டா சின்னவயசுல,ஒரு நாள் என் பக்கத்துல ஆடிட்டு இருந்த பொண்ண என் கூட compare பண்ணி மிஸ் திட்டினாங்களா அது பிடிக்கல.நின்னுட்டேன்.அதுக்கு அப்புறம் ஆடறதும்  இல்ல.
(அதற்குள் வேறு ஒரு பெண்,அக்கா எனக்கு இங்க வெச்ச பேறு சுப்பலக்ஷ்மி ஆனா பாதர் வெச்ச பேருதான் சுஜாதா என்றாள் )
நான்:அப்படியா! எனக்கு சுஜாதா பேறு எவ்ளோ! எவ்ளோ! பிடிக்கும் தெரியுமா?!எனக்கு தெரிஞ்ச சுஜாதானு ஒருத்தர் நல்லா நல்லா எழுதுவாரு! இன்னொருத்தவங்க நல்லா நல்லா பாடுவாங்க! எனக்கு அவங்கள அவ்ளோ அவ்ளோ பிடிக்கும். 
 (இரண்டு சுஜாதாவும் கண்கள் விரிய )
சுஜாதா1:அக்கா அக்கா அந்த ரெண்டு பேரையும் கூட்டிடுவாங்ககா என 
நான்:அச்சோடா!ரெண்டு பேருமே முடியாதேடாமா!? :O
சுஜாதா2: ஏன்கா?!
நான்:அவரு வானத்துக்கு டாடா பை பை போயிருக்காரே.இன்னொருத்தவங்க,அவங்கள எனக்குத் தெரியும் ஆனா என்ன அவங்களுக்குத் தெரியாதே                  
சுஜாதா1:அப்ப அவங்க போட்டோவாவது எடுத்துட்டுவாங்கக்கா.
சுஜாதா2:அப்ப நானும் அவரமாதிரி நல்ல எழுதுவேனா அக்கா 
நான்: ஹ்ம்ம் எடுத்துட்டுவரேன்,.ஏன்!?அவரவிடவே நல்லா எழுதப் போற பாரேன்.
ஜோதிகா:அக்கா அடுத்தவாட்டி வரப்போ எனக்கு இன்னிக்கு போட்ட மாதிரியே hairstyle போட்டுவிடுங்கக்கா.அப்டியே ஒரு பட்டாம்பூச்சி கிளிப்பு வாங்கிட்டுவாங்கக்கா.   
நான்:ஹ்ம்ம்! சரி,ஜோ குட்டிக்கு ஒரு கிளிப் பார்சல்.சரி இன்னிக்கு என்ன படிக்கலாம்?!வெளையாட்டுக் கணக்குப் போடலாமா என்று மரத்தடிக்கு அழைத்துச் சென்றுவிட்டேன்.
ஐந்து மணிக்கு வீட்டிற்குப் பயணம். வீட்டில் இருப்பவர்கள் ஷாப்பிங்கிற்குத் தயாராகிக் கொண்டிருக்க அப்படியே கிளம்பியாயிற்று.சுஜாதாக்களுக்கு சிறுவர்கள் புத்தகமும்.ஜோதிகாவிற்கு க்ளிப்பும் வாங்கிக்கொண்டு திரும்பினேன்.
வாரத் தொடக்கத்தில் அனுப்பிய குறுஞ்செய்தி முதலில் சரியாக சென்று சேராததால் ட்ராப்டில் சேமிக்கப்பட்டு,  இன்னும் இருக்கிறது.      
  
                    

             
                
       

                              

பெட்டிகளில் குச்சி தட்டி,
கைச் சில்லரைகள் மெட்டு கட்ட,
தன் பசி மறக்கப் பாடும் குருடனுக்கு,
நம் பதில்...
மௌனங்களும்,
நிராகரிப்பும்,
செவிப்பொறியில் அலை வீசும்,
பொருள் புரியா பாடல் ஒன்றும்.  

கொஞ்சம் மழை நேரம்..

                                இந்த மழைக்குத்தான் ஏன் இந்த அவசரமோ?! பொறுமையா பெய்யவேண்டியதுதானே.மொத்தமா கொட்டித்தீர்த்துட வேண்டியது.அப்புறம் மொத்தமா காணாம போயிடவேண்டியது.மாலினியின் புலம்பல் இது.வீட்டின் முற்றத்து கட்டையில் அமர்ந்தபடி.இடப்பக்கம் உள்ள அறையில் ரிக்கார்ட் பிளேட் பாடிக்கொண்டிருந்தது.அந்த பிளேட்டில் இருந்த கீறல்களுக்கு அது புலம்பிக்கொண்டிருந்தது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.ஆனால் மழையின் சலசலப்புகளுக்கு இடையே அது பாடலாகவே கேட்டது.அதை இயக்கிக் கொண்டிருந்த ப்ளேயர் மாலினியின் மாமனார் நாக்பூர் சென்றபோது வாங்கியது.முப்பது வருடங்களுக்குப் பின் அவர் அடிக்கடி உபயோகித்தப் பொருள்களில் அவரது ஊன்றுகோலுடன் இதுவும் ஒன்று.அவரது இறுதிக்காலங்களில் அவரது தோழமை கூட.அவரது இறப்பில் சவஊர்தியுடன் ஊன்றுகோலைக் கட்டியவர்கள் விண்ணுலகில் டெக்னாலஜிக்கு மதிப்பில்லாததால் அப்பொட்டியை அவர் உபயோகித்த அறையிலேயே விட்டுவிட்டனர்.மாலினியின் கணவன் பத்ரி தன் அப்பாவின் நினைவு வரும்போதெல்லாம் அந்த ப்ளேயரைத் தடவிப் பார்த்துக் கொள்வான்.பத்ரியுடன் திருமணமாகி இருபது வருடங்கள் அவ்வீட்டில் இருந்திருப்பினும் மாலினிக்கு தன் மாமனாரிடம் அந்த தந்தைக்கு நிகர் என்ற உணர்வு ஏனோ தோன்றியது இல்லை.அதனால் மற்றவர்கள் போல் அவள் கொடுமைக்காரி என்றில்லை,பேசுவாள்,மரியாதை தருவாள் கேட்ட உதவிகளைப் புரிவாள் ஆனால் அவளைப் பொறுத்தவரை அவர் பத்ரியின் அப்பா,தன் மாமனார்...மாமனார் மட்டுமே.தந்தைக்கு நிகர் இல்லை.ஆனால் நீண்ட நாள் கண்முன்னே ஒருவர் இருந்து திடீரெனக் காணாமற் போனால் ஏற்படும் பதற்றம் கலந்த தவிப்பு அவளுள்ளும் இருந்தது.ஆனால் அதையும் சிறிது நாளைக்கு பிறகு வந்த ஒரிஸ்ஸா புயல் பலி எண்ணிக்கை,தன் பெண்ணை வெளியூர்க் கல்லூரியில் சேர்க்கும் பொறுப்பு,ஜப்பான் சுனாமியெல்லாம் மறக்கச் செய்துவிட்டது.

                           இன்று அந்த ப்ளேயரை ஓடவிட்டுக் கேட்டுக்கொண்டிருப்பது பத்ரிதான்,அவரது ஊன்றுகோல் நாட்களில் வாங்கிய ப்ளேட் அது.எம்.எஸ்.வி-யின் இசையில் பழைய பாடல் ஒன்று "வான் நிலா,நிலா அல்ல!".ப்ளேட்டை எடுக்கும்போது அதில் உள்ள பாடல் பற்றிய விவரங்களைப் பார்ப்பதோடு சரி,ஒவ்வொரு பாடலைக் கேட்கும் பொழுதெல்லாம் அவனுக்கு அவன் தந்தை நினைவே வந்துவிடும்.அந்த ஊன்றுகோல் வளைவின் மேல் அவர் பாடலுக்கு ஏற்றாற்ப்போல் தன் ஆள்காட்டி விரல் கொண்டு தட்டுவது.அவன் இப்போது அமர்ந்திருக்கும் அந்த சாய்வு நாற்காலியில் அவர் அமர்ந்தபடி தலையை மெதுவாகப் பாடலுக்கு ஏற்றவாறு அசைப்பது,அனைத்தும் அவன் கண்மூடி அமர்ந்திருக்கும் அந்த விழித்திரை நிழலில்.இந்த நினைவுகள்தான் எத்தனை வலியது,எத்தனை வேகமாகப் பயனிப்பது.அப்படியே அவனது நினைவுகள் தன் தந்தையிலிருந்து ,திருமணம் முடிந்து மாலினியுடன் தான் சென்ற முதல் பயனத்திற்குப் பறந்தது.இதே பாடலைத் தான் தனக்கு மிகவும் பிடிக்கும் என அதனை முனுமுனுத்துக்                 கொண்டிருந்தாள்.காலப்போக்கில் அவளது முனுமுனுப்புகள் குறைந்து புலம்பல்களே அதிகரித்ததாக அவனுக்குத் தோன்றியது.அவளுக்குத் தான் பாடியது நினைவில் உண்டா என்று தெரியவில்லை.ஆனால் இவனின் பசுமரத்தாணி நினைவுகளில் அதுவும் ஒன்று.எவ்வளவு அழகானது நினைவுகள்.இந்த நினைவுகள் என்பது எதற்காக?,தேவையா?தேவையற்றதா? எனத் தெரியாமல் நமக்குள் நாமே எழுப்பிக்கொள்ளும் நினைவுகள்.நாம் ஏன் கடந்த காலத்தை தன் சாம்பலில் இருந்து உயிர்த்தெழும் ஃபீனிக்ஸ் போல அவ்வப்பொழுது உயிர்க்கச் செய்து அதனுள் அதிலேயே அதனை கரையச் செய்துகொண்டிருக்கிறோம்.ஒருவகையில் இதுவும் இயற்கை மீதான மற்றொரு சுயநலம்தானோ?.சிரித்துக்கொண்டான் தன்னுள்.

                     இன்னும் மழை விட்டபாடில்லை.தன் வளர்ச்சிக்காக மழை நீரில் உழைத்துக்கொண்டிருக்கும் அந்த முற்றத்துக் கட்டையோரச் செடிகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் மாலினி.திருமணத்திற்கு முன்பு அவளது அதன் மீதான பார்வையே வேறு.அதைப் போன்ற செடிகளின் மேல் மழைத்துளி இருப்பது வெறும் அழகு என்ற அளவில் மட்டுமே அவளுக்குத் தெரிந்தது.இப்போது அந்த பார்வை பரிணாம வளர்ச்சி அடைந்த ஒன்று.அழகு என்ற ஒரு அத்தியாயத்தை மறக்கத் தெரிந்த ஒரு பரிணாம வளர்ச்சி.அதை எண்ண,சிரிக்கத்தான் தோன்றியது அவளுக்கு.நினைவுகள் எந்தத் திரையிலும் எந்த நடிகனாலும் வெளிப்படுத்த இயலாத ஒரு வகை ஹாஸ்யம் மிக்கது.மணவாழ்வின் புதிதில்தான் பத்ரி எவ்வளவு நகைக்கும்படியாகப் பேசுவான்,சற்றே ஒரு ஏளனம் தோன்றும் அதில்.அந்த பத்ரி இப்போது இல்லை.இவன் வேறு.பலர் பயனித்த சாலையில் தன் பயனத்தையும் தொடங்கி அதிலிருந்து பிரிந்து வேறு வழியில் செல்லவும் முடியாமல்.அப்பாதையிலிருந்து திரும்பிவிடவும் முடியாமல் தத்தளிப்பவர்களில் இவனும் ஒருவனாகிவிட்டான்.சுவாரசியமற்றதாய் தோன்றிவிடும் பயனப்பாதையில் ஆங்காங்கே தோன்றும் மலர்களையும் இலைகளையும் கண்டு மகிழ்ச்சிப் பெருமூச்செறியும் ஒரு பயனி.அந்நிலையை உணர்ந்ததால்தான் அதற்குப் பிறகான அவனது அத்தகைய பேச்சுகளில் தன்னால் ஈடுபாடு காட்டமுடியாமல் போனதோ.உன்மையான அவன் இல்லையே!,என்று ஒருவகை ஏக்கம் கலந்த ஈடுபாடற்ற தன்மை.இப்போது அந்த அறையில் அமர்ந்தபடி எதனை எண்ணிக் கொண்டிருப்பான் என்று இவள் மனம் நன்கு உணரும்.அப்பாடல் வழியே அவன் மனதில் ஒடும் நினைவலைகளும்,அதை சார்ந்த அவனது எண்ணங்களும்.ஆனாலும் அவளால் இப்போது இவ்வாறுதான் தன்னை வெளிப்படுத்த இயலுகிறது.உள்ளிருக்கும் வேறோரு தன்னை பொய்ப்பித்துக் கொண்டு.இருளுக்குக் கரும்போர்வைப் போர்த்தும் தேவையற்ற வேடம்.மழை அடுத்து வரும் அந்த குளிர்ந்த காற்று இப்போது.அந்த இலைகளிலிருந்து நீர்த்துளிகள் சொட்டிக் கொண்டிருந்தன,பட்டும் படாமல் ஒட்டிக் கொண்டிருந்த நீர்த்துளிகள்.அந்த ஒசை மட்டும் இச்சமயம் காதுகளுக்கு.                 

அவரும் அப்படித்தான்....

தனக்குப் பிடித்ததில்தான்
அதன் உலகம் சுற்றுமாம்,
உலகை உணராச் சிறுபிள்ளைகளுக்கு

விருப்பம் வெறுப்பு என
அதற்கு அனைத்தும் அதனுள்ளே

நெருக்கமாய் தான் உணரும்
உள்ளத்துடன்,
சொல்லாமல் தானே
நெருங்கிவிடும் அவ்வுள்ளம்.

கோபம் வந்தால்,
மௌனம் கொள்ளும்
கொஞ்சல் புரிந்தால்,
சிரித்து நகரும்

தான் பிடித்த முயலுக்கு
மூன்று கால் என்றால்,
முயலே அது அல்ல
மூஞ்சூறு என்றிடும்.

சுற்றங்கள் வியந்திடக் கதைகள் பல பேசும்,
அச்சுற்றமே கோபிக்கும்,
கருப்பொருளும் அச்சிசுவாகும்.

தன் பொருள் தமதென்ற,
எண்ணம் கொள்ளும் சில நேரம்.
பிறர் மகிழப் பகிர்ந்தளிக்கும்,
உள்ளம் உண்டு சில நேரம்.

யாரும் தேவை இல்லை என,
உடல்மொழி கூறினாலும்.
எவரும் அல்லாது இயங்காது,
அதன் மனமொழி.

பொதுவரிகள் இவை யாவும்,
சிறுபிள்ளைகளுக்கு மட்டுமல்ல.

அவரும் அப்படித்தான்.

எழுத எண்ணினேன்...

              

                     இதோ எழுத அமர்ந்துவிட்டேன்,பாடல்களை இந்நொடியில் கேட்கத் தோன்றவில்லை ஆனால் இதயத்தின் ஆழத்தில் ஏதோ ஒரு பாடலை நானே இனம் கண்டுகொள்ளாமல் முனுமுனுத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.பார்க்கும் வெளி உலகிற்கு இங்கு நான் எழுதுவது மட்டும்தான் தெரியும்.சுவரில் சாய்ந்தபடி எழுத்துப் பலகையின் மேல் இக்காகிதங்களை வைத்துக் கொண்டு கிறுக்குவது மட்டுமே தெரியும்.எழுத வேண்டும் என்ற மனதிற்கு நானே இட்டுக்கொண்ட கட்டாயத்தில் அமர்ந்து, என்ன எழுதுவது என எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறேன்.இசை பற்றி?!சூழ்நிலை அதற்கேற்றவாறு இல்லை.நடனம் பற்றி எழுதலாமா?!வாழ்வின் ஒரு சில கசப்பான அனுபவங்களை அது நினைவு படுத்துவிடும்,ஆக இங்கு அது பற்றியும் மையிட எண்ணமில்லை.உச்சத்தில் தனியாய்ச் சுழலும் மின் விசிறி என்னை வெறுமை பற்றி எழுதச் சொல்கிறது.வெறுமைகளால் உந்தப்படும் நேரமில்லை இது.மணமான மறுநாள் அந்த மணமகளிடம் தோன்றும் ஒரு ஆனந்த அழகு போல்தான் இந்த அந்தி மாலை தென்றல் காற்று வேளை.இயற்கை அழகைப் பற்றி எழுதலாமா?!,வேண்டாம் என்கிறது நெஞ்சம்..ஒரு சில ரசனைகள் ரசனைகளாக மட்டுமே சிறந்தது,அதற்கு எழுத்துருவோ வேறு எந்த கலை உருவோ எடுபடாது.எடுபட்டாலும் வெளிப்படாது.இந்த எண்ணங்கள்,இதைப் பற்றி எழுதலாமா?! வேண்டாம்,எப்படியும் இறுதியில் அது சுய வர்ணனையாய் முடிந்துவிடும்,என்னவன் தானாய் உணர்ந்துகொள்ள வேண்டிய ஒன்றை முரசு அறைவித்தாற் போல் ஆகிவிடும்.என் சுயம்,என்னுடன்.பிறரது எண்ணங்களைப் பற்றி?,அது அனுமானங்களே தவிர அவர்களைப் பற்றிய முடிவுரை அல்ல.அன்மையில் பார்த்த ஒரு அழகுக் கதை பற்றி?,சிலாகிக்கலாம்,ஆனால் தற்பொழுது நான் தேடும் நிறைவினை அது தரப் போவதில்லை.இந்த எழுத்து பற்றியே எழுதினால் என்ன?!.வீட்டுச் சுவரில் வெறும் பல்பக் கோடுகளாக முதன் முதலில் அறிமுகமான இந்த எழுத்துக்கள் பற்றி,ம்ஹும்..புன்னகை பற்றி?!,"கே.பி சார் படம் ஜெமினியின் பாத்திரப் படைப்பிற்க்காகவே பார்க்கலாம்".. என்று நான் துவக்கினால்,நீங்கள் புன்னகைத்துவிட்டு நகர்ந்துவிடுவீர்கள்.என் குடும்பம் பற்றி?!அவர்களுக்கே அவர்களைப் பற்றி சரிவரப் புரிவதில்லை.ஆக,நான் புரிந்துகொண்டேன் என்று எழுதினாலும் மறுப்புகளே அதிகம் கிடைக்கும் எனக்கு.நான் செய்த தீயவைகள் பற்றி?!..பொறுமையுடன் படிக்க இங்கு எவரும் இயேசுபிரான் இல்லை.நன்மைகள் பற்றி?!..நானும் இயேசுபிரான் இல்லை.என்னவன் பற்றி?!,அது தேவை இல்லை படிப்பவர்கட்கு.கவிதை என்ற பெயரில் கிறுக்கினேன் என்றால் பலருக்குப் புரிந்திருக்காது எனும் அசட்டு தைரியத்தில்.ஏன்?!,அவருக்கே கூட புரிந்திருக்காது எனும் எண்ணத்தில்.வாழ்க்கை பற்றி?! பிறந்த தேதி மட்டும் அறிந்துகொண்டு பயனத்தைத் தொடங்கி,எப்போது முடியும் என்று தெரியாவிடினும்,என்றேனும் முடிந்துவிடும் என்று அறிந்துகொண்டு பிறருக்காய்,நமக்காய் என பலருக்காய் ஒரு பிறவி முழுதும் செலவிடும் வாழ்வு பற்றி?!.
                     தந்தையுடன் அடிக்கடி சதுரங்கம் விளையாடுவது உண்டு.அந்த 64 கட்டங்களைப் பார்க்கையில்,நாமே முடிவு செய்துகொண்ட வரையறையாகவும்,அந்த 64-கையும் அடக்கிய பெரிய கட்டம் நமக்காய் அளிக்கப்பட்ட வாழ்க்கையாகவும் தோன்றும்.இந்த சிறுகட்டத்தையும் பெருங்கட்டதையும் எங்கோ ஒரு கோட்டில் இனைப்பது "விதி".நமது வரையறைகளை தனக்கு சாதகமாக்கிக்கொள்ளும்,நம்மால் பெயரிடப்பட்ட விதி.மார்கழி முன்பனியை ரசித்தாயா?!,வசந்தத்தில் ஓர் நாள் என்று ஏதேனும் யோசித்தாயா?!,குழந்தைகள் சிரிப்பினில் நீயும் சிரித்தாயா,சமைப்பதிலும் கலை கண்டாயா?! என்று கேட்கப்போவதில்லை.அந்த கிறுக்குத்தனமெல்லாம் என் ஆழ்மனதோடு.நீ அன்றாடம் செய்யும் செயல் என்ன?,பல் துலக்குவது தொடங்கி,நாளிதழ்களைப் புரட்டுதல்(?),இடையே பேச்சுக்கள்,பரவசங்கள்(இரண்டுமே சிலநேரம் பெயரளவில்).அதற்குப் பின் பிறருக்காய் நாம் உழைக்க ஆரம்பிக்கும் வாழ்வின் துவக்கம்.அனுதினம் இது தொடர்வது.எத்தனை பேர் அதனை மனதாரச் செய்கின்றோம்.முரண் எதிலும்,பிறக்கையில் அது அழ ,பிறர் சிரிக்கும் இவ்வுலகைப் பார்த்துப் பழகி நாளடைவில் அதனோடு ஒத்து தானும் சிரிக்கப் பழகிவிடும் ஒரு சிசுவின் மனநிலை அதன் இறுதி வரைக்கும் அதனைத் தொடர்ந்துகொண்டே இருக்கும்.ஒருவேளை குழந்தை தானும் சிரித்துக் கொண்டே பிறந்திருந்தால் இந்த முரண் தோன்றி இருக்காதோ?.ஒரு செயல் ஒருவருக்கு ஆத்மார்த்தமாய்ப் படுவது மற்றவருக்கு கடமையாய் சில நேரங்களில்,வெறும் நேரச் செலவாய்ப் படுவது,முரண்.இந்த முரண்களுக்கு பயந்துதான் வாழ்வின் இந்த வரையறைகள் எவ்வாறு மாறுகின்றன?.உனக்கு முக்கியமான வேலை,இதை உனக்காகச் செய்யவேண்டும் அல்லது அதில் உனக்கு உதவ வேண்டும் காரணம் அது என் கடமை அல்லது அதைப் பொருத்துதான் நான் உன்னிடம் நற்பெயர் பெற முடியும் அல்லது உன் மனதில் எனக்கெனத் தனி இடம் போட்டு அமர்ந்துகொள்ளமுடியும் அல்லது அச்செயலைத் தவிர்ப்பதால் தோன்றும் பல பிரச்சனைகளில்/எதிர்ப்புகளில் இருந்து விடுபட முடியும்,ஆக இதோ செய்து முடித்துவிட்டேன்.இந்த நான்கு மதிப்பற்ற வரையறைகள்.வாழ்வில் அமைதி தேடுகிறேன் என்று அமைதி என்பதன் பொருள் மறந்து நாம் தற்காலிகமாய்த் தேடுவன.இதைப் பற்றி எழுதுகிறேன்,ஆனால் நான் கானும் பலர் (பலர் என்ன?!,என்னையும் சேர்த்து முக்கால்வாசி உலகம்) இப்படித்தான் இயங்குகிறது ,ஆக குறியற்று சுடப்பட்ட துப்பாக்கி குண்டு மண்ணில் புதைவதுபோல் புதையுண்டு விடுகின்றன வார்த்தைகள்.ஒவ்வொன்றுக்கும் நாம் அர்த்தம் தேடுவதுபோல் பலரும் தேடுவரோ?!.தேடினால் இந்த முரண் ஒழிந்துவிடுமா?!.சதுரங்கத்து பெரிய கட்டத்தினுள் 64-கின் பொருள் உணர்ந்து,தன்னை ஒரு கட்டத்தினுள் சுருக்கிக்கொள்ளாமல்,தனக்கு உகந்தது எது என்று உணர்ந்து அதனுள் பறப்பதுவும்,மலர்வதுவும்,போரிடுவதும்,சிரிப்பதுவும்,கதைப்பதுவும்,"வாழ்வதுமான" அந்த அமைதி.சதுரங்கம்தான்,வாழ்க்கை என்பது,சிக்கலானது அல்ல,பல நிறங்கள் கொண்ட சதுரங்கம்.ஒன்று நீ,மற்றொன்று நீயற்றது.எறியப்பட்டுவிட்டன குண்டுகள்,அதை உரியவர் கையால் எடுக்கும் வரை மண்ணில் புதையூண்டவையே.